افق ناپیدا

baagheayene — Sun, 08 Jun 2008 17:34:37 GMT

به كمی سبُكسری نیاز داری تا از زندگی لذت ببری

و به كمی شعور تا از لغزشها بپرهیزی،

همین كافی است.

حقیقت چیزی است كه تنها در آزادی فردی می شكفد در آزادی مطلق وجود تو.

دنیا، مشكل تو نیست مشكلِ تو ناآگاهی است.

از ناآگاهی خود را رها كن، و دغدغه دنیا را نداشته باش.

زندگی ابداً اسرارآمیز نیست بر هر برگ درخت، بر هر ریگ ساحل، زندگی را میخوانیم،

این زندگی است كه در هر پرتو آفتاب میرقصد هرآنچه می بینی خود زندگی است با تمام زیبایی.

عشق نخستین گام به سوی ملكوت است و تسلیم آخرینِ آن آری تمام سفر دو گام بیش نیست.

خودت باش اگر خواهانِ حقیقتی تمام خطرهای راه (خود بودن) را به جان بخر و بپذیر آزمونهایی را كه زیركی، ذكاوت و هوشمندی را به تو هدیه خواهند داد.

تولد...زمان...آرزو..

baagheayene — Sun, 02 Sep 2007 09:31:18 GMT

به یاد آرزوهایم ....

سکوتی می کنم بالاتر از فریاد...

هر سال روز تولدم منو به یاد گذر زمان میندازه من از زمان متنفرم...

امروز هم با کلی حس بی حسی داره میگذره

چرا میگن تولدت مبارک ؟؟؟؟؟

چه فرقی می کنه مبارک باشه یا نباشه..

کاش می شد جایی به جز گذشته ،حال و آینده زندگی کرد یه جایی که ساعت، تیک تیک ،سال، ماه و روز بی معنی باشه..

از گذشته گریزان از آینده ترسان و از حال هیچی نمیفهمم...

ساعت گیج زمان میزند پی در پی زنگ....

گرگ هار...

baagheayene — Tue, 07 Aug 2007 11:06:18 GMT

گرگ هاری شده ام

هرزه پوی و دله دو

شب در این دشت زمستانزده بی همه چیز

می دوم برده زهر باد گرو

چشمهایم چو دو کانون شرار

صف بی رحمی و فرمان فرار

گرگ هاری شده ام

خون ظلمت زهر

کرده چون شعله چشم تو سیاه

تو چه آسوده و بی باک می خرامی به برم !

آه می ترسم آه

که تو خود را نگری مانده نو مید زهر گونه دفاع

زیر چنگ خشن وحشی خونخوار منی

پوپکم اهوکم ! چه نشستی غافل !

پس از این دره ژرف

جای خمیازه جادو شده غار سیاه

پشت آن قله پوشیده زبرف

نیست چیزه خبری

و ترا گفتم چیز دگری هست نبود

جز فریب دگری

من از این غفلت معصوم تو ای شعله پاک!!

منشین با من با من منشین

تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم ؟

تو چه دانی که پس هر نگه ساده من

چه جنونی چه نیازی چه غمیست ؟

یا نگاه تو که پر از عصمت و ناز

بر من افتد چه عذاب و ستمیست

دردم این نیست ولی

دردم این است که من بی تو دگر

از جهان دورم و بی خویشتنم .

پوپکم ! آهوکم!

تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم!

فردا

baagheayene — Wed, 27 Jun 2007 13:57:18 GMT

می خوانم و می ستایمت پر شور

ای پرده دلفریب رویارنگ !

می بوسمت ، ای سپیده گلگون

ای فردا، ای امید بی نیرنگ !

دیریست که من پی تو می پویم .

هرسو که نگاه می کنم ،آوخ!

غرق است در اشک و خون نگاه من .

هرگام که پیش میروم ، برپاست

سرنیزه خونفشان به راه من .

وین راه یگانه :راه بی برگشت .

ره می سپریم همره امید

آگاه ز رنج و آشنا با درد .

یک مرد اگر به خاک می افتد،

برمیخیزد به جای او صد مرد.

اینست که کاروان نمی ماند .

آری ، ز درون این شب تاریک

ای فردا من سوی تو میرانم .

رنج است و بی درنگ نیست ، می تازم ،

مرگ است و شکست نیست ، می دانم

آبستن فتح ماست این پیکار.

می دانمت، ای سپیده نزدیک

ای چشمه تابناک جان افروز !

کز این شب شوم بخت بدفرجام

برآئی شکفته و پیروز

وز آمدن تو : زندگی خندان.

می آئی و بر لب تو صد لبخند

می آئی و در دل تو صد امید.

می آیی و از فروغ شادیها

تابنده به بازگشته صد آغوش.

در سینه گرم تست ، ای فردا

درمان امیدهای غم فردا

پایان شکنجه های خون آلود.

ای فردا ، ای امید امید بی نیرنگ ....

فردا؟؟؟؟؟

زندگی

baagheayene — Sun, 13 May 2007 09:38:20 GMT

هي فلاني

زندگي شايد همين باشد

يك فريب ساده كوچك

آن هم از دست گرامي تر عزيزي كه تو دنيا را

جز براي او و جز با او نمي خواهي

من كه باور كرده ام بايد همين باشد....

نمی خواهم بمیرم

baagheayene — Thu, 12 Apr 2007 08:45:18 GMT

این شعر رو به خاطر خوابی که دیشب دیدم می نویسم مهم نیست که چه خوابی بود مهم اینه که فهمیدم زندگی رو دوست دارم......

نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟

کجا باید صدا سر داد؟

در زیر کدامین آسمان،

کدامین کوه؟

که ذرات هستی ره برد توفان این اندوه

که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد!

کجا باید صدا سر داد؟

******

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمین کر، آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم با که باید گفت ؟

اگر زشت و اگر زیبا

اگر دون و اگر والا

من این دنیای فانی را

هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم.

*******

به دوشم گر چه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه گردآلود سختی هاست

نمی خواهم از اینجا دست بردارم!

تنم در تارو پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته است.

دلم با صد هزاران رشته ، با این خلق

با این مهر ، با این ماه

با این خاک با این آب ...

پیوسته است.

مراد از زنده ماندن امتداد خورد و خوابم نیست

توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست

هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست.

جهان بیمار و رنجور است.

دو روزی را بر بالین این بیمار باید زیست

اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است.

*****

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم

بمانم تا عدالت را برافرازم بیفروزم

خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم

چه فرایی! چه دنیایی!

جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است.....

نمی خواهم بمیرم ، ای خدا!

ای آسمان!

ای شب!

نمی خواهم

مگر زور است؟

بی تو....

baagheayene — Thu, 01 Feb 2007 07:38:53 GMT

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

فریب

baagheayene — Wed, 31 Jan 2007 06:18:18 GMT

فرسود پای خود را چشمم به راه دور

تا حرف من پذیرد آخر که: زندگی

رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود .

دل را به رنج هجر سپردم

ولی چه سود ؟

پایان شام شکوه ام

صبح عتاب بود .

چشمم نخورد آب از این عمر پر شکست :

این خانه را تمامی پی روی آب بود .

پایم خلیده خار بیابان

جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه

لیکن کسی ز راه مددکاره

دستم اگر گرفت

فریب سراب بود.

ساعت گیج زمان

baagheayene — Thu, 25 Jan 2007 13:05:18 GMT

دنگ ...، دنگ ...

ساعت گيج زمان در شب عمر

ميزند پي در پي زنگ.

زهر اين فکر که اين دم گذر است ،

ميشود نقش به ديوار رگ هستي من.

لحظه ام پر شده از لذت ،

يا به زنگار غمي آلودست ،

ليک چون بايد اين دم گذرد ،

پس اگر مي گريم گريه ام بي ثمر است .

و اگر مي خندم ،خنده ام بيهوده است.

دنگ....،دنگ...

لحظه ها مي گذرد ، آنچه بگذشت نمي آيد باز.

قصه اي هست که هرگز ديگر

نتواند شد آغاز.

مثل اين است که يک پرسش بي پاسخ ، بر لب سرد زمان ماسيده است .

تند بر مي خيزم تا به ديوار همين لحظه که در آن همه چيز،

رنگ لذت دارد آويزم ،

آنچه مي ماند از اين جهد به حاي :خنده لحظه پنهان شده از چشمانم ،

و آنچه بر پيکر او مي ماند : نقش انگشتانم .

دنگ....

فرصتي از کف رفت ،

قصه اي گشت تمام ،

لحظه بايد پي لحظه گذرد که که جان گيرد در فکر دوام

اين دوامي که درون رگ من ريخته زهر،

وارهانيده از انديشه من رشته حال.

وز رهي دور و دراز

داده پيوندم با فکر زوال

پرده اي مگذرد

پرده اي مي آيد

ميزند نقش پي نقش دگر

رنگ ميزند بر رنگ

ساعت گيج زمان در شب عمر

مي زند پي در پي زنگ :

دنگ....دنگ....دنگ.....